Wanneer we op zondag 19 april om 14 uur CC De Werft binnentreden bevinden wij ons onmiddellijk in de wereld van kinderen. Centrumharmonie Geel brengt er vandaag haar Wild Symphony, geschreven door auteur Dan Brown. Zijn liefde beperkt zich niet tot het schrijven van (kinder)boeken, maar vast en zeker ook tot de muziek. Een unieke combinatie voor een kant-en-klaar concept dat samengesteld is uit boek, verhaal, beelden en partituren. Nou, dat had je gedacht: later meer hierover.

In Evenementenruimte De Waai gonst het van bedrijvigheid. Kinderen volgen er meerdere workshops. Zing mee met maestro muis, maak je eigen handpop, muizenoortjes en reuzenratten. Versier de ocean drum. Alles in voorbereiding van de kindervoorstelling die straks om 16 uur begint. Alle stukjes die de kinderen maken en het lied waarop ook nog body percussion (op een zeer inspirerende manier op kindermaat) wordt aangeleerd, zullen de kinderen gebruiken tijdens het doeconcert. (Voor wie het even te veel wordt en zijn energie wil laten stromen is er ook nog het springkasteel.) 

Heel wat kinderen staan in de rij om die koperen, houten, grote en kleine instrumenten te leren kennen en (ietwat onwennig) te bespelen. Een klein meisje krijgt de lange trombone in handen. Spert de mond wijd open waarin vervolgens het grote mondstuk volledig verdwijnt. Is dit niet de spontane manier waarmee wij destijds onze eerste stappen in de muziek hebben gezet? Na de coaching van een CHG-muzikant komt er al snel een (onzekere) noot uit. Alle ouders observeren, reageren, beleven met plezier het gebeuren.

Had ik jullie al verteld dat meer dan 150 kinderen zich voor deze workshops hebben ingeschreven? Ik vraag aan Sander en Kristof (muzikanten van de harmonie die ons rondleiden) hoe je dit in godsnaam verwezenlijkt? “We hebben alle basisscholen van Geel bezocht. In de klassen van het eerste, tweede en derde leerjaar stelden we ons project voor met projectie en een boekje met daarin informatie en een tekening die de kinderen konden inkleuren.” (Bij het binnenkomen in het cultuurcentrum deponeren de kinderen hun tekening in de grote sousafoonbrievenbus.) “Ook de scholen buiten Geel werden benaderd: hier deelden wij flyers uit aan de schoolpoort.”

Met spanning en hoge verwachtingen nemen we plaats in onze zitjes in de grote theaterzaal met 400 zitplaatsen. Op 20 plaatsen na uitverkocht. We zitten tussen kinderen met muizenoortjes, poppen in de hand, wriemelend en zittend op hun verhoogje (ook daar werd aan gedacht).

De Wild Symphony gaat van start en zet meteen de toon. Drie jonge dames vertellen het verhaal vanuit een comfortabele zetel die helemaal links staat opgesteld. Manon, Amber en Lise zijn vrolijke, olijke, beweeglijke vertellers die meteen de aandacht van de kinderen vastnemen. Alle drie muziekpedagogen, geschoold en vooral getalenteerd. Eén ervan is muzikant in de harmonie.

Op groot beeld worden de prachtige tekeningen van de Hongaarse kinderillustrator Susan Batori vertoond. Bij mij groeit het besef dat hier een boek tot leven gebracht zal worden. We leren alles over de bewoners van het wilde dierenrijk:

Misschien hoor jij het niet, maar elke vogel zingt zijn lied. De kangoeroe spring-sprongt over sloten met haar sterke poten. Als een kat niet springen kan, maakt hij er het beste van. De rog en de walvis, het grootste beest van allemaal, niet ruig maar kaal. Wonderbaarlijk is zijn sound, zijn eigen doordringende geluiden. 

De muziek die hierbij wordt gespeeld raakt en ontroert mij. Percussie-, blaas-, strijk- en tokkelmuziek laten ons drijven op de grote oceaan. Het geluid van de walvis overstemt de muziek van de harmonie door het geluid van de ocean drums, door de kinderen gemaakt. We horen prachtige vloeiende melodieën. Dit komt binnen, dit is kippenvel. Het publiek verdwijnt onder de zee. Een golvend doorzichtig lichtblauw doek zweeft over de hoofden van de kinderen tot boven in de zaal. Dit is een betoverend en prachtig moment. Kinderen genieten en hun kleine handjes laten het doek, de zee, leven. Dit moment probeer ik vast te houden en op te slaan in mijn hart.

Het nijlpaard heeft een tevreden plek, een huis een thuis en af en toe een snack. Niksen en anders niks dan niksen is helemaal zijn ding. Kikkers kwaken aan de oever, luid en lang. Het zijn de muzikanten die hun comfortzone verlaten en transformeren in groene kikkers met bolle kaken.

Vooraan op de bühne staat een grote koffer opgesteld. De drie vertellers halen er attributen uit en voeren op die manier de kinderen doorheen de voorstelling. Spits je oren, is er iemand die het instrument herkend? Een zaal vol kinderen antwoordt vol vuur en nog correct ook. Hobo! Applaus. Fagot, piccolo, klarinet. Applaus. De vertellers banen zich een weg tussen de stoelen en laten gewapend met microfoon de kinderen aan het woord. Meeslepende muziek, moeilijke maar prachtige (dissonante) arrangementen worden door het 100-koppige orkest (toegegeven, het waren er 97) over de hele breedte van het podium, ten gehore gebracht.

Het gordeldier bezit een schulp, die springt hem af en toe ter hulp. Tijd voor de uitslag van de tekenwedstrijd. Kinderen zitten op het topje van hun stoel. Drie gelukkige tekenaars bestijgen het podium, gul applaus is hun deel. Wrattenzwijnen maken snurkgeluiden met een volle zaal kinderen die knorren als gevolg. Dit is een doeproject, mocht het nog niet duidelijk zijn. Uhuhu doen de pony’s en u raadt het al, ook de kinderen.

Tadari – tatada trompettert de olifant. Zonder schroom trompetteren de kinderen vrolijk met hun slurf. Maar één trombonist spant de kroon en haalt het allerbeste diep uit zijn lichaam. Uit de grote doos vooraan verschijnt de rat, maar hoeveel ratten tel je in het orkest? Tijd om het lied en de bijpassende body percussion die tijdens de workshop werd aangeleerd uit te voeren. Wie wil er op het podium? Tientallen vingertjes gaan de lucht in.

Drie sneeuwwitte ballerina’s bewegen zich trots en lenig, sierlijk en gracieus langsheen de zijkanten van de tribunes. Kinderen en ouders genieten en laten zich hypnotiseren. Alles met bijpassende ontroerende melodieën door het grote harmonieorkest gebracht. Opnieuw word ik geraakt, staan alle zintuigen open en laat ik mij meedrijven op deze mysterieuze rivier. Plots besef ik dat het muisstil is en dat gedurende het volledige werk dat best lang is. Hoe krijg je 150 kinderen stil in een zaal? Daarvan ben ik een van de gelukkige getuigen.

Tot slot wordt het aangeleerde lied en de daarbij horende body percussion nog een keer uitgevoerd. Kinderen veren recht en nemen enthousiast deel:

Met ons orkest van wilde dieren,
gaan we kijken en samen zwieren.
Luister maar en let goed op,
’t wordt me-ga, su-per, hy-per top!

Met deze wilde symfonie op kindermaat bracht de Centrumharmonie uit Geel iets buitengewoons. Kinderen stonden centraal. Workshops werden vakkundig aangeleerd en begeleid. Spelenderwijs en actief werd het kind betrokken, voorbereid op de voorstelling en ingeleid op de instrumenten die worden bespeeld. Hier in Geel hing overal en bij iedereen een toffe sfeer. Hoe mooi om zien hoe ouders, hun kinderen loslatend, intens genoten. Tijdens de voorstelling slaagde men erin om de aandacht van de kinderen te trekken en nooit meer los te laten. Nou, kan je denken, dat het een fluitje van een cent is om met bestaande prenten, beelden en verhaal dit idee tot uitvoering te brengen. Maar dat is het niet. Deze harmonie voerde niet enkel uit, maar bedacht, regisseerde, arrangeerde en creëerde met dit resultaat tot gevolg. Maestro muis Bert Van Thienen leidde en begeesterde met grote muizenoortjes op de kop zijn kamerbreed orkest. Zijn timing tussen woord en muziek was perfect en zorgde ervoor dat alles naadloos aansloot, elkaar versterkend. Deze kindervoorstelling verdient het om meermaals te worden uitgevoerd. (In mijn dromen denk ik aan een rondreizend theater.)

De VLAMO Award laat het talent en de professionaliteit die muziekverenigingen vandaag de dag beheersen (ook zij die niet meedingen naar deze prestigieuze titel) bovendrijven.

Hoe mooi is dat?

Tekst en foto’s: Geert Vanmaeckelberghe